Art@Site www.artatsite.com Theo	Mulder	Kenau en de Haarlemse Vrouwen	Haarlem
Artist:

Theo Mulder

Title:

Kenau en de Haarlemse Vrouwen

Year:
1965
Adress:
Gedempte Oostersingelgracht
Website:
www.haarlemsbeeld.nl:
De kunstenaar Theo Mulder heeft hier het verhaal van Kenau en de vrouwen van Haarlem afgebeeld: ""welcke mans dorste braveren ... en "die 't onteffens was de vyandt te gemoedt te gaan met spietsen, lancen, 't roer en al dathaer in de handt quam." Volgens deze legende vochten de vrouwen van Haarlem onder 'leiding' van scheepsbouwer en houthandelaar Kenau Simonsdochter Hasselaer (1526-1588) mee tegen de Spanjaarden tijdens de verdediging van Haarlem in de tachtigjarige oorlog.
De vier vrouwen smelten in dit abstracte bronzen beeld als één bedreigende groep samen. Hun benen staan stevig neergezet, hun hoofden zijn fier opgeheven en hun gewaden wapperen woest in de wind. In hun handen zijn stokken, bijlen en andere wapens te herkennen.
Theo Mulder (1928) is een Haarlemse beeldhouwer en fotograaf die vooral figuratief werk maakt. Hij was leerling van Mari Andriessen en raakte later bevriend met hem. Mulder was samen met hem betrokken bij de oprichting van Ateliers '63, een progressieve kunstopleiding in Haarlem. Mulder heeft een breed en veelzijdig oeuvre met onderwerpen die meestal verbonden zijn met het leven op het platteland, zoals dijkwerkers, boeren, vechtende hanen en rotganzen. In Haarlem staan vele werken van Mulder en hij is in deze stad zeer gerenommeerd.

www.nrc.nl:
Theo Mulder (1928-2017) voelde zich pas op latere leeftijd vrij te beeldhouwen zoals hij het zelf wilde. Zijn werk kom je in Nederland overal tegen.
Er staan tientallen beelden van Theo Mulder in Nederland. Op pleinen en in parken; voor scholen en kerken en gemeentehuizen. Het zijn veelal figuratieve voorstellingen, enigszins geabstraheerd. Dieren bijvoorbeeld, grutto's en ganzen, vogels die hij eindeloos heeft bestudeerd en geteld in de weilanden, want hij was behalve beeldhouwer ook vogelaar en fotograaf. Mulder maakte veel werken in opdracht, onder meer het monument ter herdenking van de vliegramp met een Dakotatoestel dat op 25 september 1996 na motorpech in de Waddenzee stortte.
„Lyrisch expressionistisch” noemde Mulder zijn werk wel eens. Niet dat we aan zulke woorden te veel betekenis moesten hechten, want 'Mul', zoals hij werd genoemd, schuwde vaste uitdrukkingen, zo veel is duidelijk uit de films die over hem zijn gemaakt. Mulder spreekt voorzichtig, langzaam, tastend, alsof hij de woorden uit steen hakt. In de documentaire 'Mul' van Tijs Tinbergen en Jan Musch zwoegt hij op een beeld van rotganzen, in korte broek en op sandalen mompelend dat hij zoekt naar een „impressie” of „illusie” van ganzen. Om eraan toe te voegen: „Ach God, het wordt zo gauw geouwehoer als je erover gaat praten.”
Mulder werd in 1928 geboren in Haarlem en overleed op 8 maart in Laren. Vriend Piet Zomerdijk noemde hem op de uitvaart onder meer „veelzijdig, handig, egocentrisch, humorvol, soms gemakzuchtig, causeur, charmeur, romanticus, amateur-psychiater, ras-verteller, onverschrokken en slordig”. In zijn laatste weken werd Mul veelvuldig bezocht door zijn vier kinderen, en door hun moeder, Mieke Holt, van wie hij in de jaren 70 was gescheiden. De kinderen bleven achter bij hun moeder in Haarlem, Mul vertrok naar een boerderijtje even buiten Hippolytushoef. Het huis, vlakbij de Waddenzee, had het gezin ooit gekocht als vakantiewoning, met de opbrengst van de verkoop van een ergens opgedoken Atlas van Blaauw. Mul zou na zijn scheiding nog vele amoureuze relaties aangaan. Tinbergen: „Mul was niet zomaar een beeldhouwertje. Hij was een universeel, groot mens. En een womanizer.”
Mulder is geen wereldberoemd beeldhouwer geworden. „Hij heeft zelf de periferie opgezocht”, zegt zijn oudste zoon Floris. Een man die zich snel in het nauw gedreven voelde door opinies en dogma's van anderen, zéér op zijn eigen vrijheid gesteld. „Hij leefde bij de dag. Hij fietste overal doorheen”, zegt zijn jongste zoon Gijs. Mulder zei altijd veel te hebben opgestoken van zijn leermeesters op de Amsterdamse Rijksacademie, maar óók jaren te hebben gezucht onder de idee dat je ernstig en „met gefronste wenkbrauwen” meesterwerken moet maken. Pas op latere leeftijd voelde hij zich vrij het werk als een „spel” te zien. „Toen begreep ik dat ik om beelden te maken zoals ik het wilde, het gevoel moest hebben dat ik had toen ik als jongetje aan het spelen en knutselen was”, zegt hij in een boek over hem.
Hij kwam uit een geheel niet kunstzinnig milieu - zijn vader was bankbediende - en werd beeldhouwer onder invloed van twee mannen: zijn broer, die een zeer levendige fantasie had en met wie hij als kind onafscheidelijk was, en Mari Andriessen, de dertig jaar oudere beeldhouwer die hij in de oorlog leerde kennen, maker van De Dokwerker in Amsterdam. Andriessen introduceerde hem bij kunstenaars en Mul was vaak aanwezig bij gesprekken in Andriessens atelier. Zoals toen de jonge, beeldhouwende Beatrix op bezoek kwam, met Claus. „Heel informeel was ze”, zegt Mul in een documentaire . „Ze zei de gekste dingen.” Hij haalt herinneringen op aan een sessie op kasteel Drakensteyn, waar Beatrix en Andriessen voor elkaar poseerden. Een bezorgde Andriessen zag Beatrix „aan de klei graaien” en vroeg of hij wellicht wat aanwijzingen kon geven. Wat volgde was volgens Mul een „barse afwijzing” met de woorden „Dat kunt u wel doen maar daar luister ik toch niet naar”. Mul: „Maar het was geen barse meid, hoor. Ze luisterde behoorlijk goed.”
Gevraagd naar zijn thematiek noemde Mul graag de „onvervulbaarheid” van de liefde, de „hunkering” naar paradijselijke liefde en ook wel de merkwaardige levensdrift van mensen en dieren die uiteindelijk toch allemaal op weg zijn naar de dood. „Ik ga de dood steeds meer ervaren als een bevrijding”, zegt hij in een radiointerview van twintig jaar geleden. Om er meteen weer aan toe te voegen: „Maar ik heb wel veel lol in mijn leven, hoor.”

www.wikipedia.org:
Theodoor Josephus (Theo) Mulder (Haarlem, 30 mei 1928 - Laren (Noord-Holland), 8 maart 2017) was een Nederlands beeldhouwer.[1] Mulders stijl laat zich omschrijven als: lyrisch, figuratief.
Theo Mulder is geboren en getogen in Haarlem, de stad waar ook beeldhouwer Mari Andriessen woonde. Mulder was leerling van Andriessen, met wie hij later bevriend raakte. Mulder was samen met hem betrokken bij de oprichting van Ateliers 63, een progressieve kunstopleiding in Haarlem en bij de tachtigste verjaardag van Andriessen schreef Mulder de inleiding van het gedenkboek.
De onderwerpen van Theo Mulder komen vaak uit zijn directe omgeving: dijkwerkers, boeren, vechtende hanen en rotganzen, zaken die verbonden zijn met het leven op het platteland. In 1960 kreeg Mulder de opdracht voor het herdenkingsmonument: 'De goede Herder' Den Burg op het eiland Texel.
Twaalf werken van Mulder staan in Haarlem, onder andere bij de Amsterdamse Poort. Ander werk van hem staan op het voormalige eiland Wieringen en in de gemeente Anna Paulowna. In Bergen is het werk van Mulder "indirect" te zien: het beeld dat Mari Andriessen van Adriaan Roland Holst maakte, werd door Mulder tot het huidige formaat vergroot. In Haarlem staat in de tuin van het Provinciehuis aan de Dreef het Dakoto monument, ter herdenking van de Dakotaramp.
Theo Mulder overleed in 2017 op 88-jarige leeftijd in het Rosa Spier Huis in Laren.